ایزد هفتم

داستان یا متن از قلمرو تاریک شروع می‌شود؛ جایی که نور شهریور -خورشید دنیا- به آن نمی‌رسد. شهریور بر روی افق ثابت است. به‌عبارتی کُره‌ای که در آن هستیم و شهریور، هیچ‌کدام حرکت نمی‌کنند. پس حدوداً نصف دنیا روشن است و نیمه‌ی دیگر تاریک است. [دنیای روشن و قلمرو تاریک.] پنج عدد خورشید به‌دُور شهریور می‌چرخند که هرکدام با خودشان یک فصل می‌آورند. هر چرخه‌ی خورشیدی برابر با دو سال و نیم است؛ یعنی دوره‌ی هر فصل را می‌شود شش ماه در نظر گرفت. هر خورشید، رنگ خاص خودش را دارد. اردیبهشت را خورشیدِ سبز صدا می‌زنند؛ تیشتر را خورشیدِ آبی، مالکو را خورشیدِ یخی یا سفید، اَپوش را خورشیدِ آتشین، و آنگره را خورشیدِ تاریک. تقریباً همه‌ی موجودات، فرزندِ یک خورشیدِ خاص هستند؛ مثلاً کسی که فرزند اَپوش است، موهای سر، ابرو و رنگ چشمانش، طلایی یا خرماییِ روشن است. همه‌ی انسان‌ها و حیوانات از طبیعت به دنیا می‌آیند. [عشق انسانی، روابط عاطفی و جسمانی و حتی گریه -فعلاً- وجود ندارد ولی دوستی و رفاقت هست.] هر انسان از هرچیزی که به دنیا می‌آید، سوگند نگهبانی از آن را می‌خورد. در این میان، «وندیداد» تنها انسانی است که موها و چشمانش، همچون دیوها و اهریمن‌ها، تیره است. 

طول هر نیزه: دو متر. 

طول هر قلم: بیست سانتی‌متر.